“Acıdan geçmeyen şarkılar biraz eksiktir”

“bazen daha fazladır herşey“

Şarkıları tutuyoruz… Anlıyoruz, anlaşılmıyoruz yada anlatamıyoruz, anlamıyorlar…. Hüzün çöküyor geceye…

Bir köprüden geçiyoruz. Basit, eski ama güzel bir köprüden. Bir imbatı arıyor gözlerimiz, inadına. Varoluşumuzun sancısı, şöyle söylemeli anlamı, işte o anlamı anlamıyoruz. Anlamak istemediğimizden değil. Nedeni de yok! Belki anlatabilsek, şöyle kıyısından anlaşılsak biraz, herşey yoluna girecek, bekleyelim o zaman. Beklenileni bekleyelim, evet.

“ben bu yüzden hiç kimseden gidemem, gitmem,

unutamam acı, tatlı ne varsa hikayemdir

acının insana kattığı değeri bilirim, küsemem

acıdan geçmeyen şarkılar biraz eksiktir“

güzel söylemişsin sezen abla. Ama ne var ki orada da biraz eksik var. Acıdan geçmeyen şarkılar çok eksiktir. Eksilmeyelim.  

Yok hayır kırgın falan değilim, umut kalmamıştır belki yüreğimde. Afilli kelimeler yok hani diyor ya ‘amin yok, dua yok‘ öyle bir durum benimkisi.

Ki ben Mona Roza bulurum seni

İncir kuşlarının bakışlarında

Hayatla doldurur bu boş yelkeni

O masum bakışlar su kenarında

Ki ben Mona Roza bulurum seni

 

Gitmek! Ah evet gitmek! Bazen gitmektir aslolan. Geçmek, düşünmeden arkana bakmadan Karakoç’un Mona Rosa’sını bulacağını, elbet, bildiği gibidir gitmek. Gitmektir bazen herşey.

 

“Ardımda bırakıp gül sancısını

Ayrılık anı bu sisli şarkıyı

ırmaklar gibi akıp uzun uzun

terkediyorum bu kenti

ah ölüler gibi”*

 

Herşey için ben, tek bir şey istiyorum. Vazgeçmeyin, Şarkılara tutunun, gidin, sigara falan için, yaradanı düşünün, kaçınılmayan şeyler için kendinizi üzmeyin. Ama vazgeçmeyin…

 

Kırgın kırgın bakma yüzüme Roza

Henüz dinlemedin benden türküler

Benim aşkım sığmaz öyle her saza

En güzel şarkıyı bir kurşun söyler

Kırgın kırgın bakma yüzüme Roza*

 

Cihat Arpacık

 

* Kazım Koyuncu

*Sezai Karakoç